Minęła mi poWoodstock'owa euforia, więc wracam do mojej "normalności", na którą sie składa:
- niechęć do wszystkiego,
- skrajny sceptycyzm,
- brak sił do wstania z łóżka,
- mentalna rozsypka itp.
Nie pomaga mi różnież świadomość, że mój najlepszy przyjaciel ma mnie mocno w dupie i że nie mam pojęcia od czego zacząć pisanie pracy inżynierskiej...

***

Bloga też jakoś nie potrafię normalnie pisać :-/

Jak tylko dowiedziałam się, że The Prodigy będzie na Przystanku Woodstock, stwierdziłam, że muszę tam koniecznie być w tym roku. Chętnych wśród znajomych było kilka osób, więc pomyślałam, że na pewno nie będę jechać sama. No i specjalnie dla Wood'a zrezygnowałam z dobrych praktyk w Warszawie(wypadały na cały sierpień).
W połowie lipca okazało się, że tylko jedna osoba mogłaby jechać i to tylko na sobotę. No cóż... Zawsze to coś.
Tydzień przed wyjazdem jednak okazało się, że mogłabym się zabrać z kolegą i jego znajomymi samochodem (super - wygodniej i bezpieczniej, a przede wszystkim w czwartek). Byłam mega szczęśliwa do środy ok. godziny 18, kiedy kolega zadzwonił z tekstem, że nic z tego.
Po czterach godzinach załamania nerwowego, moja cudowna siostra powiedziała, że mogłaby ze mną pojechać. I ostatecznie pojechałyśmy wieczorem w pierwszy dzień festiwalu.

- ok. 16 godzin podróży + dłuuugie dojście na pole
- okrutnie długie szukanie miejsca na namiot
- chwila załamania przy rozkładaniu cholernie ciężkiego namiotu i pomoc "sąsiadów"
- w dzień gorąc, 20 minut deszczu w piątek, pierwszej nocy zimno
- lodowate mycie się przy kranach
- słońce jarające skórę
- kurz i kolejki do prawie wszystkiego
- pijani Niemcy mówiący kulawo po angielsku
- ludzi ok. 700 tysięcy O_O
- Arka Noego na Dużej Scenie :-P
- kozackie jedzienie w Pokojowej Wiosce Kryszny ^^
- miazga na Farben Lehre
- niekończąca się ilość ludzi na The Prodigy
- średni czas snu, to niecałe 4h dziennie 
- w dzień wyjazdu pobudka o 4.30
- zasuwanie z ciężkimi tobołami na dworzec
- masakra przy wejściu do jedynego(!) pociągu zatrzymującego się w Radomiu
- masakra w ciapągu: ścisk nieziemski, gorąc i wielkie opóźnienia
- ok. 13-14 godzin powrotu w Woodstock'owym pociągu

Ale mimo wszystko: warto było :-D

***

A teraz neo_nka leży w łóżku z 39-cio stopniową gorączką... -_- 

Miałam wrócić i skończyło się jak zawsze...
I jeszcze do tego szablon mi zdechł O_o

***

Będzie taki jak na razie. Mały wybór wśród tych nowych szablonów, a samej nie chce mi się robić -_-'

Półtora tygodnia po Targach Szkół Wyższych dowiedziałam się, że Francuz z którym najdłużej rozmawiałam najwidoczniej jest gejem. Z jednej strony nie wiadomo czy to tylko nie plotka, z drugiej jeśli to prawda, to szkoda, że nie mówił tego szczerze - wtedy moglibyśmy pogadać szczerze jak queer z queerem ;->.

~ Ale jak to przemyśleć, to może lepiej, że nie był otwarcie wyoutowany... Jakby nie było Radom jest jednym z najbardziej homofobicznych miast w Polsce :-|...

***

Znajdowanie się pomiędzy dwoma skłóconymi (byłymi) przyjaciółmi jest beznadziejne :-/


**Ciekawym przeżyciem jest grać w kręgle tuż po wypiciu 1/3 wódki ;->**

Poprzednie notki przerzuciłam do kategorii dostępnej tylko dla znajomych (chyba, że źle coś ustawiłam). Można to uznać jako nowy etap.
Jak napisałam w tytule, może tym razem uda mi się powrócić do blogowania. Zobaczymy. W każdym razie postaram się.

Kolejna notka jak się trochę ogarnę i będę miała coś do powiedzenia